Arıcılık konuşulunca herkesin aklına aynı şey geliyor: bal.
Kaç kilo aldı, hangi yaylaya çıktı, çiçek mi çam mı…
Ama bugün arıcılıkta asıl mesele bal değil.
Asıl mesele şu:
Arıcı artık kovanı değil, belirsizliği yönetiyor.
Bir sene yağmur erken geliyor, bir sene bahar gelmiyor.
Bir sene kestane açıyor ama nektar yok.
Bir sene koloni şahlanıyor, ertesi ay sönüyor.
İşin kötüsü, bu değişim “istisna” değil artık.
Normal bu oldu.
Eskiden arıcılıkta risk vardı, şimdi risk standarda dönüştü.
Bir de bunun üstüne piyasayı ekleyelim:
Gerçek bal üreten adam, sahte bal satanla aynı rafta yarışıyor.
Sonra da “niye arıcı para kazanamıyor?” diye soruyoruz.
Arıcının en büyük problemi varroa da değil, nakliye de değil, mazot da değil.
Arıcının en büyük problemi şu:
Emeğinin değeri, artık pazarda net değil.
Çünkü tüketici de haklı.
O da “hangisi gerçek, hangisi değil?” diye şüphe ediyor.
Bu yüzden bugün arıcılıkta kazanan, en çok bal alan değil.
En çok kovanı olan da değil.
Kazanan, ayakta kalabilen.
Ve bence Türkiye’de arıcılık, tam olarak bunu anlatıyor:
Arı hâlâ çalışıyor.
Arıcı hâlâ direniyor.
Ama sistem hâlâ anlamıyor.
